NE ÇOK SENİ SEVİYORLARINIZ VAR

Ne çok 


 "Seni seviyorum"larınız var. Her yere yazıyorsunuz. Herkese söylüyorsunuz. Her 


 zaman kullanıyorsunuz. Sevginizden çok "Seni seviyorum"larınız. "Sen" diye hitap 


 edebildiklerinizden bile çok. 
O kadar kısa ki sevgilerinizin ömrü, ard arda 


 ekleseniz dahi, kelebek ömründen kısa kalıyor.
Sevginizi saklamıyorsunuz güya. Ama sevgi ile olan 


 mesafenizin uzaklığını "Seni seviyorum"larınız ele 


 veriyor.
Ortaya "çok" 


 ekliyorsunuz, "gerçekten" ekliyorsunuz. Başına ve sonuna mahzunluk ekliyorsunuz. 


 Ekliyorsunuz ki, milyonlarca "Seni seviyorum"dan farklı olsun sizin 


 söylediğiniz. Ama olmuyor. 
Herkesi "Seni seviyorum" demeye davet ediyorsunuz. 


 Suç ortağı arıyorsunuz. Güya, herkesin maske takmasıyla hayatı maskeli baloya 


 çevirip vicdanınızı rahatlatacaksınız.
Sadece sizin ve sahte sevgilinizin değerini 


 düşürmüyorsunuz. "Sevme"nin değerini de yerle yeksan ediyorsunuz. 


 
Öyle bir cümle kuruyorsunuz 


 ki, "sen" gerçekten "sen" değil; başkalarını kastediyorsunuz. "Sevmek," gerçek 


 "sevmek" değil; başka duyguları anlatıyorsunuz. Birinci tekil şahıs eki de sizi 


 anlatmıyor; belki başka yüreklere tercüman oluyorsunuz. 


 
Kalp şekilleri arasında 


 olması neyi değiştirir ki? Taş gibi soğuk.
Gülümseyerek söylemeniz ne farkeder ki? Takım 


 elbiseden daha resmî. Buğulu gözlerle telaffuz etseniz ne yazar? ıçten olmadığı 


 besbelli.
Tamam, yüreğinizde 


 bir yerlerde sevmeye karşı bir iştah, bir açlık var. Ama, bu açlığyn reçetesi 


 bol bol "Seni seviyorum" demek mi? Kalp resimleri mi? Hüzünlü şarkılar mı? 


 Ayrılık ağıtları mı? 
Dağlara, taşlara yazdınız, ama yine de sevmiyorsunuz, 


 değil mi? Sevginiz tükeniveriyor, kalmıyor. "Sevgim bitti, hâkim bey" diyorsunuz 


 bükük bir boyun ve kısık bir sesle.
Tutunamıyor kalbiniz, böyle kaygan zeminlerde, böyle 


 küçücük maskelere, böyle acemice... 
"Seni seviyorum"larınız bol, herkese yetip de artacak 


 kadar bol. Ama, "Seni seviyorum"larınız bol, çok bol geliyor 


 sevginize.
Belki dil ile 


 değil, kalp ile söyleme vakti gelmiştir.
Sözüm, gerçekten sevenlerin meclisinden dışarı... 


 

Murat 


 Çetin