Zünnâr denilen papaz kuşağını ve benzeri şeyleri kullanmak, putlara
saygı göstermek, din kitâblarını aşağılamak, din âlimleri ile alay etmek, küfre
sebeb olan bir şey söylemek, kısacası, dinde saygı duymak lâzım olan şeyi
aşağılamak ve aşağılanması lâzım olan  şeye saygı göstermek küfrdür. Bunlar,
islâm dînine inanmamak, inkâr etmek alâmetidir. Küfrün işâretleridir. Allahü
teâlâ, tevbe edenleri sever. Afv eder. Sonra, o günâhı tekrâr yaparsa, tevbesi
bozulmaz. İkinci bir tevbe lâzım olur. Tevbe etdiği bir günâhı hâtırlayınca,
günâhı işlediğine sevinirse, tekrâr tevbe lâzım olur. Hak sâhiblerine haklarını
ödemek veyâ halâl etdirmek, gîbet etdiği kimseden afv dilemek ve rızâsını almak,
yapmamış olduğu farzları kazâ etmek farzdır. Bunlar tevbenin kendisi değil,
şartıdırlar. Bir lirayı sâhibine geri vermek, bin sene nâfile ibâdet yapmakdan
ve yetmiş nâfile hacdan dahâ iyidir. Günâhı bir dahâ yaparsam tevbem bozulur
diyerek, tevbe yapmamak doğru değildir. Câhillikdir. Şeytânın aldatmasıdır. Her
günâhdan sonra, hemen tevbe etmek farzdır. Tevbeyi bir sâat gecikdirince, günâh
iki kat olur. Buradan anlaşılıyor ki, kazâ nemâzlarını kılmıyanın günâhları, her
nemâz kılacak kadar zemân katkat artmakdadır.
Tevbe etdim demek, tevbe olmaz.
Çünki, tevbenin sahîh olması için üç şart lâzımdır:
1 — Hemen günâhı
bırakmalıdır.
2 — Günâh işlediğine, Allahü teâlâdan korkduğu için, utanmak ve
pişmân olmak lâzımdır.
3 — Bu günâhı bir dahâ hiç yapmamağı gönülden söz
vermekdir. Allahü teâlâ şartlarına uygun olan tevbeyi kabûl edeceğine söz
vermişdir.
Ahlâk değişir. İyi huylu olmağa çalışmalıdır. Bir insanın âhıretde
mü’min olup olmıyacağı, son nefesde belli olur. Altmış senelik bir kâfir,
ölümünden az önce, müslimân olsa, âhıretde mü’min olarak dirilir.
Peygamberlerden “aleyhimüssalevâtü vetteslîmât” başka ve Cennete gidecekleri
bildirilmiş olanlardan başka, kimse için (Cennetlikdir) denilemez. Çünki, son
nefesin nasıl olacağı bilinemez.