İslâm memleketlerini birer birer ziyâret etdim. Bir müddet, İstanbul
Üniversitesinde okudum. Anadolunun ve Sûriyenin güzel yerlerini ziyâret etdim.
Bu arada Türkçeden başka, Arabî ve Fârisî de öğrenmiş olduğumdan, Budapeşte
Üniversitesi beni (İslâm Eserlerini Araşdırma) Enstitüsüne
profesör olarak ta’yîn etdi. Üniversitede asrlardan beri toplanmış birçok eski
eserleri buldum. Bunları incelemeğe başladım. Pekçok güzel şeyler öğrendim. Bu
esnâda, İslâm dîni hakkında da bilgiler topluyordum. Bunları inceledikce,
İslâmiyyet kalbime nüfûz ediyor ve ben okuduğum kitâbların [bunların arasında
özellikle Kur’ân-ı kerîm ile Hadîs-i şerîf kitâblarının] te’sîri altında
kalıyordum. Nihâyet, tekrar şarka giderek bu sefer islâm dînini çok yakından
tedkîk etmeğe karâr verdim. Bu seferki seyâhatim, beni Hindistâna götürdü. Rûhum
boşdu. Rûhum susamışdı. Delhîye geldiğim gece, rü’yâmda Muhammed “aleyhissalâtü
vesselâm” bana göründü. Üzerinde sâde, fekat çok kıymetli bir elbise vardı. Bu
elbiselerden bana doğru, çok güzel bir koku geliyordu. Kibâr, çok güzel,
sevimli, parlak yüzü ve nûr saçan tatlı gözleri karşısında, dilsiz kalmışdım.
Bana çok tatlı, fekat emr edici bir sesle ve arabî olarak, (Neden
üzülüyorsun? Önündeki yolu artık biliyorsun. Doğru yolun hangisi olduğunu
seçecek bir seviyeye vardın. Hiç durma ve hemen o yola gir!) buyurdu.
Bütün vücûdüm titriyordu. Kendisine arabî olarak, (Yâ Resûlallah “sallallahü
aleyhi ve sellem”! Sen Allahın Peygamberisin! Ben artık buna inandım. Fekat
acabâ müslimân olursam huzûra kavuşacak mıyım? Sen çok büyük bir varlıksın! Sen,
bütün düşmanlarını yendin ve dâimâ doğru yolu gösterdin! Fekat, ben zevallı,
âciz bir kul, göstereceğin yolda bulunabilecek miyim?) dedim. Muhammed
“sallallahü aleyhi ve sellem” ciddî ciddî bana bakdı ve yavaş yavaş Kur’ân-ı
kerîmden meâl-i şerîfi, (Biz dünyâyı size bir mesken, dağları da dayanak
olarak yaratmadık mı? Sizleri çift olarak dünyâya getirdik ve size dinlenmek
için, uyku ni’metini verdik)  olan, Nebe’ sûresinin yedi, sekiz, dokuz
ve onuncu âyetlerini okudu. Bunları söylerken, ağzından çıkan kelimeler, gümüş
çıngırakların sesi gibi, tatlı tatlı çınlıyordu. Kan ter içinde kalmışdım.
(Allahım, ben artık uyuyamıyorum, etrâfımda bulunan ve kalın örtüler içinde
saklı duran muammaları [anlaşılmaz şeyleri] çözemiyorum. Yâ Resûlallah, yâ
Muhammed “aleyhissalâtü vesselam”! Bana yardım et, beni aydınlat!) diye
bağırmağa başladım. Bir yandan da, o büyük Peygambere “sallallahü teâlâ aleyhi
ve sellem” eziyyet vermekden korkuyordum. Buğazımdan anlıyamadığım sadâlar
çıkıyor, çırpınıyordum. Nihâyet, kendimi bir boşluğa yuvarlanıyormuş gibi his
etdim ve tere batmış bir hâlde uyandım. Kalbim şiddet ile atıyor, kulaklarım
çınlıyordu.