O vakit...

Bekle desem beni, bir çölün ortasında;
Haceri bir teslimiyet ile beklemeyi...
Ve yeni fırtınalarla içimde ki son yelkenler parçalanırken,
sığınabileceğim en emin liman olmayı...
Karamsarlığın her yanımı karanlığa boğduğun da
gönlümü aydınlatan güneşim olmayı...
Gel desem dünyanın diğer bir ucuna,
davet edenin benim diye tereddüt etmeden gelebilmeyi...
Gece üzerime çöktüğünde
Işık saçan fenerim olmayı...
Ve bulandıkça gönül sularım
onları durultacak iksirim olmayı...
Gizlenmek istediğimde
beni gizleyenim
Üşüdüğüm vakitlerde
beni örten yorganım...
Yollarımın tıkandığı ve tükendiği vakit
bana yeni yollar açanım olmayı...
Kapıların bana bir bir kapandığı vakitlerde
yeni kapılar açarak beni umutlandırmayı...
kalmak istediğimde
evim, han’ım olmayı
beni sana bağlayan prangam olmayı...
gitmek istediğimde
kanatlarım, elim, kolum, ayağım
yol gösterenim, uğurlayanım, koruyanım olmayı...
Gün gelir de herkesce yalanlandığım bir vakitte
Hatice’ce bir sadakat ile bana inanmayı
ve kovulsam
ve horlansam
ve dışlansam
ve terk etsem bende kavmimi
arkana dahi bakmadan benimle gelebilmeyi...
Uzağında kaldığımda dahi
Züleyha’nın niyazınla beni O’ndan dilemeyi...
neş’emi kaybettiğimde
coşkum, sevincim olmayı
pencere önüne sığındığımda
hüzünlerim olmayı
kederlerimi paylaşmayı
umudumu kaybettiğim vakitlerde
yeni umutları gönlüme işleyecek nakkaşım olmayı
kalbim işgale uğradığında
rehberim olmayı
kıdemli yalnızlıklarımın daralttığı vakitlerimde
arkadaşım, sırdaşım, acıdaşım olmayı
bu dünyamda eşim, zinetim, nimetim
öteki alemde hurim, nurum, huzurum olmayı
Benimle olmayı
Benim olmayı göze alabiliyorsan...

Ancak o vakit gel
Gitmemek üzere!...

...işte O vakit
Yüreğime hoşgeldin!