Allah Resûlü hasta yatağında soğuk terler döküyor. Hazreti Aişe’nin
gözü yaşlı, Hazreti Ebu Bekr’in başı yerde, Kainatın Efendisi ebedi
yolculuğun eşiğinde son nefeslerini sayıyor. Medine soluk almadan
bekliyor.


Buruk yürekler, endişeli bakışlar ve köşelerde sessiz sessiz akıtılan
göz yaşları… Tek istenilen şey, bir haber. Habibin sıhhat haberi. Fakat
Alemlerin Rabbi daha fazla uzatmayacaktır dünya gurbetini Habibinin.
Ahmedi’nin yüreğini daha üzmeyecektir bu çöllerde.


İşte son an… son nefes… ve Habibin dudaklarından dökülen son söz: “Er’rafiku-l a’la! Er’rafiku-l a’la!” “ Yüce dost! Yüce dost!”


Kainatın Sevgilisi ulaşıyor dostuna


Ezan vaktidir. Resûlullah’ın yokluğundaki ilk gecenin sabahı. Bilal
elini kulağına götürmek için hazırlanıyor. Mukaddes daveti duyuracak.
Lakin yüreği yanıyor. Yanık sesi, yanık yüreğiyle hepten hüzne bürünmüş
başlıyor ezan-ı Muhammedi. Ve tam “Eşhedü enne Muhammederrasûlullah…”
derken bir hıçkırık kopuveriyor Bilal’in ciğerlerinden. Bilal ağlıyor,
sahabeler ağlıyor. Dalga dalga hüznüyle yayılıyor gülbang-ı Ahmedî.
Peygamber müezzini ezanı güçlükle bitirebiliyor.


Medine… Peygamber şehri. Hiç böyle görmemişti bu şehri Bilal. Her bir
taşından göz yaşı damlıyordu sanki. İşte bu sokaklardan yürümüştü Allah
Resûlü. Bu mescitte oturmuştu. Şu kütüktü yaslanıp da hutbe okuduğu.
Mübarek ayaklarının değdiği toprak bu topraktı. O’nun gül kokusu
sinmişti bu yerlere. Medine O’nu bulduğu gün can bulmuştu. Ama şimdi o
yoktu bu şehirde. Her zerresine hasretini nakşedip göçüp gitmişti işte.
Bilal Medine’de duramazdı artık. Baktığı her yönde O’nun hatırasının
canlandığı, yüreğine hicran ateşleri yağdıran bu şehirde kalamazdı.
Hasretini bağrına basıp Şam’a gitti. Aradan seneler geçti. Medine
peygambersiz, ezanlar Bilalsiz seneler geçti. Halife defalarca Bilal’i
Medine’ye çağırdı. Tüm ısrarlara rağmen peygamber müezzini kabul etmedi
bu davetleri.


Fakat bir gece Efendimiz (sav) rüyasına geldi Hazret-i Bilal’in. Allah
Resûlü (sav) nurlar içinde ona bakıyor, sitemvâri bir tavırla: “Ne
zamandır beldemize uğramaz oldun Ya Bilal!” diyordu. Ertesi sabah
Bilal, emri alan asker gibi fırladı. Derhal Medine yollarına koyuldu.
Bilal’in ne sıcakta pişen vücudu ne uzayan yollara bakan gözleri vardı.
Hissettiği tek şey kalbindeki tarifsiz sızıydı. Özleten, ağlatan,
yandıran bir sızı.


Günlerce süren yolculuğun ardından Bilal, sevgilisini gömdüğü hicran
şehrine ayaklarını basıyordu işte. Ve o gün Medine bir zamanlar çok iyi
tanıdığı bir sesle açıyordu gözlerini sabaha. Sesi duyan daha iyi
işitebilmek için kapılara koşuyordu. Sokaklara dökülen insanlar heyecan
içinde birbirlerine tek bir şeyi haber veriyordu. “Bilal gelmiş!
Seneler sonra Bilal Medine’ye dönmüş.” Kalpler sanki yerinden
çıkacaktı. Sokaklarda kadınlar, çocuklar… Medine böyle bir şey
görmemişti. Bütün şehir mescide akıyordu. Onlar bu sesi hep peygamber
hayattayken duymuşlardı. Bu sesi işitip de gittiklerinde mescide Allah
Resûlü’nün o mübarek yüzünü görmüşlerdi yıllarca. Peki ya şimdi? İşte
bu ses Bilal’in sesiydi. Yoksa Muhammed Mustafa (sav) , kainatın
biricik sevgilisi şimdi de mescitte miydi? Birisi deseydi ki: “Evet,
Peygamberimiz (sav) mescitte, müminleri namaza bekliyor.” Şüphesiz buna
inanmayan kalmayacaktı. Bir anda çağlayan hisler o koskoca hakikati
unutturuvermişti. Allah Resûlü artık aralarında yoktu ve dönmesi de
mümkün değildi. İşte o dem herkes koyuverdi kendini. Genç, ihtiyar,
kadın, çocuk herkes herkes ağlıyordu.

Bilal de yüreğinin yangınlarına su serpiyordu gözyaşlarıyla. O da ağlıyordu.


Hıçkırıklara karışan bu ezan bütün Medine’yi ağlatmıştı. Bu Hazret-i
Bilal’in okuduğu son ezanı oldu. Şam’a döndükten bir süre sonra o da
Hakk’ın rahmetine ulaştı.