1)
Receb ayının yirmiyedinci gecesidir. Mirâc,
merdiven demekdir. Resûlullahın göklere çıkarıldığı, bilinmiyen yerlere
götürüldüğü gecedir.

Mekke ehâlîsi îmân etmiyor. Müslimânlara çok sıkıntı
veriyordu. İşkenceye başlamış, işi azdırmışlardı. Resûlullah çok üzüldü.
Hicretden bir yıl önce, elliiki yaşında idi. Zeyd bin Hâriseyi alarak Tâife
gitdi. Tâif halkına bir ay nasîhat eyledi. Hiç kimse îmân etmedi. Alay etdiler.
İşkence yapdılar. Yuhâladılar. Çocuklar taşa tutdular. Ümmîdsiz, üzüntülü,
yorgun geri dönerken, mubârek bacakları yaralandı. Zeydin başı kan içinde kaldı.
Çok sıcak bir sâatde, yol kenârında, bitkin hâlde oturdular. Orada bulunan bağ
sâhibi, Rebî' a oğulları zengin Utbe ve Şeybe adında iki kardeş, köleleri Addâs
ile, birer salkım üzüm gönderdi.
Resûlullah "sallallahü aleyhi ve sellem"
üzümü yirken Besmele okudu. Addâs "radıyallahü teâlâ anh", o zemân hıristiyan
idi. Bunu işitince şaşırdı. (Yıllarca buralardayım. Kimseden böyle söz duymadım.
Bu nasıl sözdür?) dedi.
Resûlullah: Sen neredensin?
buyurdu.
Addâs: Nineveliyim, dedi.
Resûlullah: Yûnüs
aleyhisselâmın memleketinden imişsin, buyurdu.
Addâs: Sen Yûnüsü
nereden tanıyorsun? Onu, buralarda kimse bilmez, dedi.
Resûlullah: O
benim kardeşimdir. O da, benim gibi Peygamber idi, buyurdu.
Addâs:
Bu güzel yüzün, bu tatlı sözlerin sâhibi yalancı olmaz. Ben inandım ki, sen
Allahın Resûlüsün, dedi. Müslimân oldu. Yâ Resûlallah "sallallahü teâlâ aleyhi
ve sellem"! Yıllarca bu zâlimlere, bu yalancılara kulluk ediyorum. Herkesin
hakkını yiyorlar. Herkesi aldatıyorlar. Hiç iyi tarafları yok. Dünyâlık
toplamak, şehvetlerini yapmak için her alçaklığı göze alıyorlar. Onlardan nefret
ediyorum. Sizinle birlikde gitmek, size hizmetle şereflenmek, câhillerin,
ahmakların size yapacağı saygısızlıklara hedef olmak, mubârek vücûdünüzü korumak
için fedâ olmak istiyorum, dedi.
Resûlullah, tebessüm buyurdu: Şimdi
efendilerinin yanında kal! Az zemân sonra, adımı her yerde işitirsin. O zemân
bana gel, buyurdu. Bir müddet istirâhat edip, yaralarını, kanlarını
sildiler. Mekkeye yürüdüler. Karanlıkda şehre girdiler. Her taraf düşman idi.
Gidecek bir yer yokdu. Birkaç ay Mekkede çok sıkıntılı geçdi. Bir gece
[Receb ayının yirmiyedinci gecesi] amcası Ebû Tâlibin kızı
Ümm-i Hânînin Ebû Tâlib mahallesinde bulunan evine geldi. Ümm-i Hânî, o zemân
îmân etmemişdi. Kimdir o? dedi.
Resûlullah: Amcan oğlu
Muhammedim "sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem". Kabûl edersen,
müsâfir geldim buyurdu.

 

Ümm-i Hânî "radıyallahü teâlâ anhâ": Senin gibi doğru sözlü,
emîn, asîl, şerefli müsâfire can fedâ olsun. Yalnız, teşrîf edeceğinizi önceden
bildirseydiniz, birşeyler hâzırlardım. Şimdi yidirecek birşeyim yok, dedi.

Resûlullah "sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem": Yiyecek, içecek istemem.
Hiçbiri gözümde yok. Rabbime ibâdet etmek, yalvarmak için bir yer bana yetişir,
buyurdu.

 

Ümm-i Hânî, Resûlullahı "sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem"
içeri alıp, bir hasır, leğen, ibrik verdi. Gelen müsâfire ikrâm etmek, onu
düşmandan korumak, arablar için en şerefli vazîfe sayılırdı. Bir evdeki müsâfire
zarar gelmesi, ev sâhibi için büyük yüzkarası olurdu. Ümm-i Hânî düşündü. Bunun
Mekkede düşmanları çok. Hattâ öldürmek istiyenler var. Şerefimi korumak için,
sabâha kadar Onu gözeteyim, dedi. Babasının kılıncını alıp, evin etrâfında
dolaşmağa başladı.