“Ey İnananlar! Allah' tan sakının, O' na ulaşmaya yol arayın, yolunda cihad edin ki kurtulasınız.”
KUR’AN’A SIMSIKI SARILMAK
"Hep birlikte Allah' ın ipine (Kur' an' a, İslâm' a) sımsıkı yapışın, parçalanmayın" buyurarak Kullarına acıyıp lütfeden Rahman, vahiyle kullarının elinden tutmak dilemiştir. Allah (c.c.)’ın uzattığı rahmet eline el verenleri de cennetine davet etmiştir.
O Rahman ki, son kez ve değişmez kurallarla Kur’an’la nimetini tamamlamıştır. “Bugün, size dininizi bütünledim, üzerinize olan nimetimi tamamladım, din olarak sizin için İslam' ı beğendim.” İnsanlık için İslamı ikram eden Allah (c.c.), nimetlerini vermeye devam etmektedir. Kula düşen ilahi kattan gelen rahmet çağrısına, iç dünyasını dış dünyasını hazır tutmaktır. Herkim ki ilahi daveti işitir ve itaat ederse Allah (c.c.)’ın sonuz hazinesinden ümitvar olur.
Hayatta birçok davet alırız. Bunlar olumlu veya olumsuz olabilir. Şu gerçek ki Allah (c.c.)’ın davetinde olumsuzluk asla yoktur. Yüce vahyin bütün çağrıları hem dünyamız hem de ukbamız için hayrımızadır. Bir örnek gösterilemez ki vahye uymakla zarara uğranılmıştır.
Vahye sımsıkı tutunmak, tutan el için rahmettir. Bu rahmet, rahmetliye/ölüye değil rahmete muhtaç olan diriyedir. Kim, eli/hayatı Kur' an’a bağlı ölmüşse Kur’anın nuruyla dirilir. O halde hayatlarımız hızla tükenirken, tutunduğumuz yerlere dikkat etmek zorundayız. Kur’an’ın gönüllere uzanan rahmet elinden hariç, bütün eller ölümümüzle bizden ayrılırlar. Anamızın eli, babamızın eli, sevdiğimizin eli… Çünkü onlarda bizim gibi fanidirler. Ancak! Allah (c.c.)’ımız bakidir. O’nun vahyinin eline elini uzatanlar ölürken de, ölümden sonrada o eli hep diri ve dirilten olarak bulurlar.
Yaşıyoruz, ne zaman öleceğimizi bilmeden. Varlığın üstünü örten gece gibi, ölüm hayatlarımızın üstünü örtecek. Ruhumuzu bekleyen ya iyilerin makamı “illiyyun” olacak, ya da kötüleri bekleyen ”siccin” olacak. Rahmanın beyanıyla “kopmaz kulp” Kur' an tutunanları makamı illiyyun’a taşıyacaktır. Bu yüzden tut(un)duklarımız önemli. Masaya/makama mı? Kasaya/paraya mı? Nasa/insana mı?
Her biri bin sevdada insanlık, asıl sevdasını Allah (c.c.) ve onun rızası olarak belirlemelidir. Aksi halde, kasa da nasa da masada ardımızda kalacaktır. Kendisi de ikram olan vahyin aydınlık çağrısı, kesintisiz ikrama taşıyan çağrıdır. Diğer bütün çağrılar, ikramları gibi sınırlıdır. Eğer müminler Allah (c.c.)’ın sımsıkı tutunun dediği Kur' an’a tutunurlarsa, hayatlarında olan ve olabilecek her şey, hayırlarına olacaktır. Çünkü herkes ve her şey yanılabilir. Ancak, Allah (c.c.) yanılmaz. Ancak, Allah (c.c.) unutmaz. Ancak, Allah (c.c.) diridir. O ki dininde sebat edenlere:” Şüphesiz Allah Teâlâ sabredenlerle beraberdir" müjdesini verendir.
Kur' an’a tutunanlar Kur' an kokusunu taşırlar. O kokuyu müminler de anlar, melekler de. Her kovanın kokusu arısına özel olduğu gibi Kur' an’ın kokusu da mümine özeldir. Tutunduklarımızın bizi neyle ko(r)kuttuklarına iyi bakmalıyız. Efendimiz(a.s.):”Kur' an okuyan/anlayan/yaşayan mümin kavun gibidir. Hem kokusu güzel, hem tadı güzeldir buyurmaktadır.
Kurana tutunmak dünyada bazen sıkıntılara yol açabilir. Bazen ateşe düşersin İbrahim(a.s.) gibi. Bazen kuyuya atılırsın Yusuf(a.s.) gibi. Bazen kurban olursun Zekeriyya(a.s.), Yahya(a.s.) gibi. Bazen de sultan olursun Davut (a.s.) ve Süleyman (a.s.) gibi. Olsun ne fark eder ki? Kalbimiz vahye tutunmuşsa. Rabbimiz sevdiğim kulum diyorsa. Bu yüzden Hakka teslim olmuş müslüman, yaşamının planlarını dünya için yapmaz. Dünyasını amaç olarak görmez. Dünyaya tutunmaz. Ancak ve ancak:"Rabbimiz! İndirdiğine inandık, Peygambere uyduk; bizi sahid olanlarla beraber yaz" Sevdasındadırlar. Dünyevi imkânları uhrevi hazırlıklar için kullanırlar. Dünyaya sahip olmak için değil, Allah (c.c.)’a Salih kul olmak için yarışırlar. Çünkü hayatlarımız telafisiz sermayemizdir. Bu sermayenin kıymeti, nasıl kullandığımıza göredir. Aklıselim her mümin, bırakıp gideceği şeyler için değil, önünde bulacağı Ahiret için çalışır/çalışmalıdır.
Düşünmek lazım!
Bütün eller O Rahman’dan insanlığa uzanan Kur' an’a muhtaçken; tuttuğumuz eller kime muhtaçtır. İman edenler Kur' an okumayı ibadete çevirirken Kur’an’ı yaşamayı kuşa çevirmişledir. Zamanla, erkânla tavırla sınırlı, kuşa çevrilmiş Kur' an şuurumuzu yeniden gözden geçirmeye mecburuz. Yarım yamalak Kur' an’a tutunmak bizi yalnız bırakır. Allah (c.c.)’ımız indirdiği vahyi, kıyısından köşesinden tutmayı/tutuyormuş gibi yapmamızı istemiyor. Sapa sağlam tutmamızı, kalbimizi ve hayatımızı ona açmamızı istiyor. “Kulağa gelen vahyin gönülde izi olmassa hayatta sözü olmaz”. Hayatlarımızın rengi, Kur’an’ın kalbimizde ki Kur' an izini yansıtır.
Yüksek yerden düşmek üzereyken uzatılan ele/ipe nasıl sarıldığımızı/sarılacağımızı düşünelim. Hiçbir yüksek yer cehennemden daha tehlikeli değildir. Cehennemden uzaklaştıran, cennete yaklaştıran, ilahi rahmetle buluşturan Kur' an’a nasıl sarıldığımızı düşünelim. İki fotoğrafı da önümüze koyalım. akıbetimiz hayır olsun diye sımsıkı Furkan’a tutunmaya devam edelim.
“Allah (c.c.)’a yemin ederim, Kur’an’dan daha üstün bir zenginlik olmadığı gibi, ondan mahrum olmaktan da daha büyük fakirlik yoktur.”
