Onyedinci günüydü Ramazan-ı şerifin.
Ve henüz ilk günüydü, meşhur Bedir cenginin.

O Server, eshabını namaza kaldırdılar.
Ve sabah namazını, cemaatle kıldılar.

Sonra da eshabına, cihad ile şehidlik,
Hakkında hitab edip, savaşa etti teşvik.

Biraz sonra, tarihin en mühim, en amansız,
Ve en büyük savaşı olacaktı hilafsız.

Bir yanda Fahr-i âlem, Allah’ın Sevgilisi,
Ve yanında, bir avuç şerefli sahabisi.

Hepsi, can ve başını koyarak orta yere,
Resulün aşkı için, gelmişlerdi Bedir’e.

Öbür tarafta ise, Allah’ı inkâr eden,
Ve Onun Habibini, yok etmeyi dileyen,

Azgın, taşkın, inatçı, kâfir güruhu vardı.
İki ordu, Bedir’de, karşılaşacaklardı.

O kâfir sürüsünün içinde, hem de o gün,
Akrabaları vardı, Allah’ın Resulünün.

Kâfirler bin kişiydi, üçyüzbeş ere karşı.
O gün ilk olacaktı, iman-küfür savaşı.

O sırada kâfirler, karargahtan çıktılar.
Harp sahasına doğru, gelmeye başladılar.

Çoğunun üzerleri, kaplı idi zırhlarla.
Techiz edilmişlerdi, binek ve silahlarla.

Ve yaklaşıyorlardı gurur, kibir içinde.
İslam’ı yıkmak idi gayesi hepsinin de.

Onların bu halini görünce Resulullah,
Hazret-i Sıddık ile, çadıra girdi nagah.

Mübarek ellerini, yukarı kaldırarak,
Şöyle dua eyledi, Rabbine yalvararak:

(Ya Rabbi, işte küffâr, gururla geliyorlar.
Sana meydan okuyor, beni yalanlıyorlar.

Ya ilahi, vakta ki vaad etmiştin ki bana,
Muzaffer eyliyesin, beni düşmanlarına.

İşte Kureyş geliyor yıkmak için bu dini.
Bugün getir yerine, bana olan vaadini.

Sen yardım et Allah’ım, bu bir avuç mümine.
Bunlardır, rızan için hizmet eden dinine.

Ya Rabbi, vaad ettiğin o yardımı nasib et.
Yoksa, bu yeryüzünde yok olur İslamiyet.)

Hazret-i Ebu Bekir, teselli ediyordu.
(Üzülme, Hak teâlâ yardım eder) diyordu.

O böyle söyleyince, Resul kalktı secdeden.
Gülerek, kendisine müjdeyi verdi hemen:

(Ya Eba Bekr kardeşim, hamd olsun Rabbimize.
Cebrail, bin melekle, yardıma geldi bize.

Yanında Mikail’le, İsrafil de hem dahi,
Geldi biner melekle yardıma bizatihi.)