Olmak veya yok olmak arasında sürdürülen bir mücadele belki de yaşam.Trajedi ve komedinin aynı anda sahne aldığı bir kendini gerçekleştirme öyküsü.Ve bu hikayenin görünmez belki de görünür kılınır kahramanları olarak,ben de şu an senaryomu ezbere almaya çalışıyorum sonun nasıl biteceğini bilmeden.Bir tuale vurulan fırça darbeleri gibi,ben de hayatın vurgunlarına boyandım,dünyamı bütünüyle biçimlendirmek adına.Dizginleyemediğim,önüne geçemediğim kayıplarımın can çekişen yerinde buluyorum kendimi.Beni benden alan ve üzerimden geçen hayhuylara karşı kuşandığım kalkanlar,yeterlilik şartını taşımakta güçlük çekiyor.Gereklilik kipinden yoksun,geniş zamana yüzünü dönmüş,geçmişten kalan hesabını bir türlü göremeyen bu hayat döngüsünde,mutluluğun neresinde kaldığımı göremez durumdayım.Mutluluk belki avuçlarımın içinde saklı,bırakılmayı bekliyordur hapsedildiği,sürgüne yollandığı yerden.Belki de çok ötelere atıldığı memleketten geri dönmeyi  bir utanç duygusu olarak görüyordur kendine.Belki de onun bana yakınlığından bihaberdim hep,belki de uzaklığından hep bizar.Hayatın bana görünen kısmı,güneşin ışığından mahrum karanlık ve soğuk bir gece gibidir.Siyahlığın en doruk noktasında ağırlaşır yalnızlığım ve koyulaşır kederim.Buna kaderim de denebilir.Kışlık günler misali,gündüz süresi üşümemi engelleyecek sıcaklıkta uzun değil;gece vakti tekliğimi çoğaltacak kadar kısa değil.

      Hep oracıkta bana gülümseyen küçük bir kızın hayali beliriyor karşımdaki bende.Ne umutlarını besleyecek gücüm kaldı,ne de düşlerine cevap verecek iştiyakım.Artık o minnacık ellerinden tutacak kadar cesur ve yürekli değilim,çünkü gidecek hiçbir adresim yok.Kaybolmuşluklara salıvermek istemiyorum onu,kalbi bir kere daha incinsin istemiyorum.İşte sadece ve sadece istemekle yetinebiliyorum.Bana bakan yüzü hiç solmasın,gözlerindeki ışık hiç sönmesin,kalbindeki ateş hep yansın istiyorum karşımdaki silik yüzlü kız çocuğunun.Ve asla gözünden bir yaş damla aksın  istemiyorum.Onun yüreğindeki sesi dindirmekten usandım,onu yalan vaatlerle avutmaktan yoruldum,kalbinin daralan çeperlerini esnetmekten bitap düştüm.En acısı da uzantılı aşk ateşini küllendirmeye çalışmaktan sıkıldım.Meğer farkında değilmişim her söndürme faaliyetimin bir başka yangın yerine mahal vereceğinden,başkaldırı dumanını farklı bir yerden göğe salıvereceğinden.İşte benimkisi de bir  umut,bir çaba arayışı.Ben de bildiğim ya da bilmediğim bir duygunun ardından koşuyorum ama nasıl olacağını kestiremeden.

      Bazen ben bu tiyatral sahnenin neresinde,nasıl bir şekillendiriciyim diye soruyorum kendime.Bir top sahasında defans oyuncusu mu,libero mu yoksa orta saha oyuncusu muyum diye düşünüyorum.Hafif bir sakatlık geçirmiş olabilirim veya rakip takımdan haksız bir darbe yemiş olabilirim,uzun süren bir kondisyon eksikliğinden de ortaya çıkmış olabilir başarısızlığım ya da teknik çalıştırıcımla aramdaki fikir-ruh uyuşmazlığı da neden olabilir bu motivasyon eksikliğime,performans düşüklüğüme.Veyahut beynimde oluşan bir maraz,sağlıklı düşünüşümü olumsuz yönde etkilemiş olabilir.Her halükarda 1-0 eğer deplasmansa 0-1 yenik başladım dünya serüvenime.Anne rahmindeki beslenme yetersizliğinden,içinde bulunulan psikolojik durumdan,spor ve egzersizden yoksun hareketsiz bir duruştan kaynaklanıyor olabilir bu yenik,mağlup vaziyetim.Demek ki küçükken hep bunlara ağlamışım neler yaşayacağımı ve nasıl bir yaşam üzerine öleceğimi bilerekten.Doğum ve ölüm anım, aynı seyirde devam edecek gibi…

                                                                             YELİZHAN AYDIN