BASKINA UĞRAYAN KERVÂN

Osman
Şirvânî hazretlerini "rahmetullahi aleyh" seven bir bezirgan vardı. Ticâret için
bir şehre geldi. İşleri sebebiyle biraz fazla meşgul oldu. O sırada kervan
arkadaşları oradan ayrıldılar. O buna çok üzüldü. Zîrâ kervandan geri kalmış ve
bir kısım malları kervanla birlikte gitmişti. Kervan bir boğaz mıntıkasına
vardığında eşkıyâların saldırısına uğradı. Bu baskın haberi her yerde duyuldu.
Bezirgan üzüntülü bir halde kendi kendine; “Varayım hiç olmazsa ölenleri
defnedeyim.” diyerek yanına birkaç kişi alıp kervanın basıldığı yere gitti.
Hakîkaten kervan soyulmuş ve kervandakiler öldürülmüşlerdi. Bezirgan etrâfı
dolaşırken bir kenarda kendi develerinin çökmüş olduğunu gördü. Üzerindeki
mallar da hiç zarar görmemişti. Develerin başında ise nûr yüzlü ihtiyar bir zât
elinde asâ bekliyordu. Bezirganı görünce; “Be hey evlâdım! Biz senin için
gözcülük ettik. Gel develerini ve mallarını al.” dedi. Bezirgan bu zâta
yaklaştığında onun Şeyh Osman Şirvânî hazretleri olduğunu anladı. Ellerini öpmek
istedi. Lâkin ihtiyar zât birden kayboldu. Bezirgan mallarını alıp memleketine
döndü ve doğruca dergâha Osman Şirvânî hazretlerinin huzûruna vardı. Harezmî
hazretleri Bezirganın ellerinden tutup bu hâdisedeki yardımımızı biz hayatta
iken kimseye anlatma diye tenbih etti.