Kâinatın Efendisi devesinin üstünde ilerlerken herkes, Kusva' nın yularını tutarak:

 

-Ya Resulallah, lütfen bize buyurun, diye yalvarıyordu....

 

Efendimiz:

 

-Hayvanın yularını bırakınız. Nereye çökerse oraya misafir olacağım. İnsan bineğinin yanında olmalı, diyorlar ve; bir tarftan da kasideler okuyup tef çalarak kendisini karşılayanlara tebessümle mukabele ediyorlar.

 

-Beni seviyor musunuz?

 

Bir ağızdan verilen cevap dört bir yanı çınlatıyor.

 

-Evet!

 

-Ben de sizi seviyorum.

 

"Ben de sizi seviyorum" diyerek gönüller alıyorlar. Yüreklere çiçekler serpiyorlar.

 

Onsekiz bin âlemin efendisini istikbal edenler arasında gözleri görmeyin Hazreti Habibe de var.

 

Bu hanım, Ebu Süfyan' ın kölesi iken İslâmiyetle şereflenmiş. Ne varki durumdan haberdar olan İslâm düşmanları, O' nu hak yoldan caydırmak için dayanılmaz baskılar yaptılar. Fakat Habibe radıyallahü anha, bu baskılara kahramanca dayandı. Bir kadındaki bu akıl almaz mukavemet, kâfirleri çileden çıkardı ve sonunda o alçaklığı da işlediler: Mübarek kadının gözlerine kızgın mil çekerek kör ettiler.

 

Peygamberimizi karşılayanlar içinde işte bu hanım da var. Soruyarlar:

 

-Gözlerin görmüyor; sen niçin geldin?

 

Cevap:

 

-Görmesem de O' nun kokusunu alırım.

 

İşte sevginin en muazzam örneği...

 

Sevgili Peygamberimiz O' nun olduğu topluluğa doğru gelirken sâdık mümineyi uzaktan farkettiler ve seslendiler:

 

-Sende mi buradasın Habibe?

 

Mucize işte o ân gerçekleşti:

 

Hazreti Habibe tekrar görür oldu...

 

.....

 

Kusva, önce Sehl ve Süheyl ismindeki iki yetime ait olan boş bir arsaya, sonra da bugün türklerin "Eyüb Sultan" dediği Hazreti Halid bin Zeyd Ebu Eyyub El Ensari' nin evine yakın bir yere çöktü. Bu sırada Cebrail aleyhisselam, Peygamberimize gelerek "burada in. Çünkü herkes kendisine misafir olacağın ümidi ile evini süslerken. Halid, "ben fakirim; benim evime gelmez ki" diyerek mahzun olmuş ve tevazu göstermişti haberini verdi. Peygamberimiz deveden inerek "Menzilimiz inşaallah burasıdır" buyurdular. Gönlü kırık mümin, koşup devenin semerini aldı ve Efendimizi buyur etti; Zeyd İbni Harise, radıyallahü anh, Hazreti Halid' e yardım ediyor. Ensarın büyüklerinden Es' ad İbni Zürare radıyallahü anh da Kusvayı alıp götürdü. O' nun bindiği hayvanın yemine, tımarına bakmak değil; o mubarek hayvanın bastığı toprağı öpmek bile ne büyük nasip.

 

.....

 

Resulullahın misafir kalacağı evi devenin bulmuş olması sebebi ile Ensar' dan kimsenin kalbi incinmedi. Zaten, Ebu Eyyub El Ensari Halid Bin Zeyd, Neccaroğullarından idi; yani hayrül beşerin dayılarından... Efendimiz evin alt katında kalmak istediler. Ancak Hazreti Halid ile hanımı:

 

-Ya Resulallah biz, üst katta senin başının üzerinde nasıl geziniriz; bu imkânsız bir şey, diyerek yukarı çıkması için çok yalvarıp dil döktüler.

 

Peygamberimiz:

 

-Ensar beni ziyarete gelecektir. Giriş kat daha rahat olur..

 

Dedilerse de ev sahiplerini memnun etmek için üst kata geçtiler...

 

O gün Medineliler bölük bölük gelip Allah' ın Resulünü ziyaret ettiler; sohbeti ile bereketlendiler. Nurlu nazarları ile ak-pak oldular; yüksek derecelere kavuştular.

 

...Biri daha ziyaret etti: Abdullah İbni Selâm isminde bir yahudi alimi. Bu şahıs, dikkatle efendimizin yüzüne baktı ve şu sözlerle imana geldi:

 

-Bu güzel yüzün sahibi elbette muhbiri sadık/doğru habercidir. Şahid olun ki Abdullah İbni Selâm da Müslüman oldu...

 

.....

 

Onlar,

Kelime-i Şahadet için,

Kelime-i Tevhid için

Namaz için,

Oruç için,

Hac için,

İslâmiyet için,

Bizler için,

Allah için,

Hicret ettiler

Onlar, zahmetine katlanmamış olsaydı, Hicreti yaşamamış bir dünya hâlâ ilkel şartlarda bocalayıp dururdu.

 

.....

 

Onlar, Mekke' den Medine' ye hicret ederek bize îmânımızı armağan ettiler...

 

Onlar, küfürden ve kâfirlerden hicret ettiler.

 

Ne mutlu nefs Mekkesinden, kalb Medinesine sürekli hicret edenlere.

 

Günahın çekiciliğinden hicret ederek sıddıklar ve şehidler derecesine kavuşanlara ne mutlu...