GÜL İLE GÖNLÜM

Aşkın dergâhında kaynadım, taştım;

 

Beni bir deryâya saldı bu gönlüm!..                

 

Âlem-i ervâhta bir sırra düştüm;       

 

Ahdine vefâyı bildi bu gönlüm!..

 

 

 

Derdime tanıktır doğan, batan gün;

 

Ömrüme damladı, gül renkli hüzün!..

 

Hızır’dan, Musa’ya bir ilm-i ledün;

 

Kandıkça can buldu, doldu bu gönlüm!..

 

 

 

Bahtıma ışık mı, bu levh-ü kalem?..

 

Bir sonsuz huzur mu bunca dert, elem?..

 

Şu küçük tohumda, binlerce âlem;  

 

İbretten, ibretler aldı bu gönlüm!..

 

 

 

Mesih nefesinde göze nûr doldu;

 

Süleyman, aşk ile gökleri buldu!..

 

Ateş, güle döndü gülistân oldu!..

 

Gül ile boyandı, oldu bu gönlüm!..

 

 

 

Yükümde, sonsuza yüklü günüm var;

 

Umudum, çilede nazlı bir bahar!..

 

Beni böyle sardı bu ince efkâr;

 

Bir özge menzile, daldı bu gönlüm!..

 

 

 

Acıya ‘can’ dedim, aşka dayandım;

 

Secdede tutuştum, duâda yandım!..

 

Ashâb-ı Kehf gibi tevhîde kandım;

 

Zamanın elinde kaldı bu gönlüm!..