Abdulluh bin Huzâfe es-Sehmî cok cesur sahabe idi. Bizans' a esir dusmustu. Bizans komutani onun cesaretini duymustu. Bu cesur insani kendi tarafina cekmek isteyen Bizans komutani Hiristiyan olmasi sarti ile onu iktidarina ortak yapma teklifinde bulundu. Aldigi cevap "hayir"di.

Iskencenin akla hayale gelmeyenini tatbik etmisler, dininden donmeyince de idamina karar vermislerdi. Bu karar uzerine Abdullah aglamaya basladi. Bizanslilar saskindi; zira kafasini defalarca kaynar suya sokmuslar, atlarin arkasina baglayip suruklemisler, butun bunlara katlanan birinin aglamasina anlam verememislerdi. Ona korkuyor musun? diye sorduklarinda;

“Boyle bir tek canla gidecegim diye uzuluyorum. Arzu ederdim ki basimdaki saclarim adedince basim olsun onlari sevdigim Allah ve Rasulu’ne feda edeyim. Ama su anda buna sahip degilim ve sadece bir can feda edebiliyorum.” seklinde cevap vermisti.