Hazret-i Ömer "radıyallahü anh", halîfeliği zamânında bir gece Medîne sokaklarını kontrol için gezerken sabaha karşı bir evden, bir kadının kızına;
-Süte su koy! dediğini duyar.

 

Kızın da;
-Emîr-ül-Müminîn hazret-i Ömer süte su katmayı yasak etti cevâbını verdiğini ve annesinin;
-Emîr-ül-müminîn nereden bilecek demesi üzerine de;

-O görmüyorsa Allahü teâlâ görüyor dediğini işitir.

 

Hazret-i Ömer "radıyallahü anh" bu hâdise üzerine o kızı araştırıp, oğlu Âsım’a nikâh eder. Âsım’ın bundan bir kızı olur, bundan da Ömer bin Abdülazîz "rahmetullahi aleyh" hazretleri dünyâya gelir...

Bezzazlık [manifaturacılık] yapan bir genç vardı. İşlerinin çokluğunu bahane ederek, namazlarını hep son vaktine bırakırdı. Dükkânın yakınındaki camide, vaktin çıkmasına az zaman kala namazlarını yetiştirirdi. Bir gece, kan ter içinde kalmıştı. Rüyasında ölmüş, hesap için mizan başına getirmişlerdi. (İbadetlerimi yaptım, haram işlemedim, hesabım kolay geçer) diye ümit ediyordu. Melekler önce iman ve doğru itikat aradılar, hemen önlerine geldi. Sonra namaza sıra geldi; fakat aradılar, bir türlü bulamadılar. (Ben hiçbir namazımı kazaya bırakmadım, mutlaka bulmanız lazım) diye feryat ediyordu. Nihayet melekler, (Kusura bakma, sana ait bir tek namaz bulamadık. Şimdi seni cehenneme atacağız) diyerek yüksek bir dağa çıkardılar. Genç çırpınarak, (Hayır, bunda bir yanlışlık var, ben hiç namazlarımı bırakmadım) dediyse de dinlemediler, dağın tepesinden, aşağıda olan cehenneme fırlattılar. O şiddetli korkuyla, dizlerinin bağı çözülmüş, birden karşılarına nur yüzlü bir zat çıktı, düşerken havada yakalayıp, (Ben senin kıldığı namazlarım) dedi. Genç heyecanla, (Ben çok perişandım, az sonra cehenneme düşecektim, niye bu kadar geç kaldın?) diye sordu. O da, (Sen de beni hep son vakte bırakırdın) dedi.

 

Genç o günden sonra vakti girer girmez namazlarını kılmaya başladı

Cüneyd-i Bağdadî Hazretleri "kuddise sirruh" henüz yedi yaşındayken, hocası ve aynı zamanda da dayısı olan Sırrî-yi Sekatî "kuddise sirruh" ile beraber hacca gitmişti. Mescid-i Haram' da dört yüz kadar âlim toplanmış, şükür hakkında konuşuyorlardı. Buna rağmen, herkesi tatmin edecek bir şey söyleyebilen olmamıştı. Sırrî-yi Sekatî bir de yanındaki Cüneyd-i Bağdâdi' ye sordu. ' Madem ki buradasın, sen de bir şeyler söyle' dedi.

 

Küçük Cüneyd dedi ki:
"Şükür, Rezzak olan Allahü teâlâ' nın ihsan ettiği nimet ile O' na isyan etmemektir" 

Orada bulunanların hepsi şaşırıp, ' Seni tebrik ederiz, maksadı en güzel sen tarif ettin. Ancak bu kadar tarif olurdu' dediler.

Evliyadan bir zat, suda bata çıka ilerlemeye çalışan bir akrep görür. Onu kurtarmaya karar verir ve parmağını uzatır. Fakat akrep onu sokar. O zat tekrar akrebi sudan kurtarmaya çalışır, ama akrep onu tekrar sokar. Yakınlardaki başka birisi ona, onu sürekli sokmaya çalışan akrebi kurtarmaya çalışmaktan vazgeçmesini söyler. Ama mübarek zat şöyle der:

 

“Sokmak akrebin fıtratında vardır. Benim fıtratımda ise sevmek var. Akrep sokuyor diye kendi fıtratımda olan sevmekten niçin vazgeçeyim?”

Yavuz Sultan Selim Han, nedimi Hasan Can ile sık sık bir araya gelirdi. Hasan Can padişaha Kur' ân-ı kerim okur, sohbet ederdi. Yine bir defasında padişahla sohbet ederken, sofra hazırlandı. Bu sırada müezzin ezan okumaya başladı.

 

Padişah, Hasan Can' a:
“Vakit girdi, buyurun imam olun, önce namaz kılalım, sonra güzel bir yemek yiyelim” dedi.

 

Hasan Can, göz ucuyla sofraya baktı ve:
“Sultanım, isterseniz önce yemek yiyelim, sonra güzel bir namaz kılalım” cevabını verdi.     

Ezvac-ı Tahirattan Sevde "radıyallahü anha" alçak gönüllülüğü, eli açıklığı, bol sadaka dağıtmasıyla tanınırdı. Kendisine gelen bütün hediyeleri fakirlere verir, onların sevinmesinden çok zevk duyardı. Bu hasletiyle, Resulullah "sallallahü aleyhi ve sellem" Efendimizin çok iltifatlarına nail olmuştu.

Hazreti Ömer "radıyallahü anh" halife iken, Sevde' ye "radıyallahü anha" bir kese içerisinde para göndermişti.

 

Hazreti Sevde:
“Bu da nedir?” diye sordu.

 

Para olduğunu ve Hazreti Ömer' in "radıyallahü anh" gönderdiğini söylediler.

 

Sevde "radıyallahü anha", para ile hiç alâkadar bile olmadı:
“Sübhanallah! Para da hurma gibi keseye mi girmiş? Halbuki para, ihtiyaca sarfetmek, sadaka vermek içindir. Eğer keseye konursa, oradan çıkması zor olur” diyerek keseyi hemen boşalttı ve paranın tamamını orada bulunanlara dağıttı.  

Peygamber efendimiz "sallallahü aleyhi ve sellem " bir savaşa gitmiş, kazanmış. Eshab-ı kiramla "aleyhimürrıdvan" beraber, o gün dinleniyor ve savaşı konuşuyorlar. Derken, esirlerin arasında bir kadıncağız, sağa sola bakınıyor, orada, kundak içinde duran bir bebeği hemen kaptığı gibi alıyor yani ölümü unutuyor, esareti unutuyor, her şeyi unutuyor. Sevincinden deli gibi oluyor. Bebeği bulunca, bir ağacın arkasına gidip emziriyor. Oradaki bütün Eshab-ı kiram, o kadının koşturmalarını seyrederken, Peygamber efendimiz Eshab-ı kirama buyuruyor ki:

 

 

— Evet ya Resulallah.

 

 

— Atmaz elbette.