Sevgili Dostum,

Bir harekete dâhil olmuşsak eğer, evvela onu tanımlamamız gerekir. Yoksa akıntıya sürüklenmiş gibi oluruz. Daha da kötüsü, bu tanımsız hareketimiz bizi yer değiştiriyor kıldığı için bunun farkına varmamız da mümkün olmayabilir. Bir uykunun içinde senelerce tanımsız bir harekete dâhil olan insanlar tanıdım; hepsi güzeldiler, iyiydiler, sevgi dolu idiler ve fakat ne yaptıklarının farkında değildiler. Bunun önemli olmadığını düşünebilirsin, yani netice itibarı ile bu insanların iyi bir noktada olmaları senin için bir öncelik teşkil edebilir belki. Ama sevgili dostum, akıntıya sürüklenmek demesek bile, sadece onlara emredenin tek bir hecesi ile hizmet eden iradesiz bir başka canlılar da var biliyorsun. Yani arının mükellefiyetini iradi bağlamda değerlendirmemiz pek mümkün gözükmüyor, o sadece görevini yapıyor. İnsan içinse bir başka imtihan söz konusu, onun kullanması gereken bir aklı ve en önemlisi yüreği var. Bu ikisinin karışımıyla ortaya koyacağı inancı muhakkak sağlam bir bilinçle vaki olmalı ki; niyet ameli sebeplendirsin. İşte bunun için sevgili dostum, Allah’tan, her daim yapmış olduğumuz hareketleri anlamlı kılmasına adına yardımlar diliyorum. Çok şükür hareketimizin tanımı ortada. Lakin “unutmak” güdümümüz var. Bir harekete yönelik tanımımızı, o hareketi defalarca yaptıktan sonra unuttuğumuz oluyor, maalesef alışıyoruz. Alıştığımız vakit ise, tanımımız ezberimize koştuğumuz bir şey haline geliveriyor ve hareketlerimiz otomatikleşiyor. Tam bu noktada tanımsızlaşma tehlikesinin bulunduğunu sakın unutma!

Bütün bunlardan bahsetmemin sebebi; Çanakkale Zaferimizin gerçekleşme biçimini stratejik olmayan bir yolla mesnetli kılmak. Elbette oradaki askeri dehanın yaptığı en mühim şey de budur; hareketi tanımlı kılmak! “Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum!” cümlesinin parıltılı bir biçimde yüreklere nakşolduğu “şehitlik” arzı; oradaki tek bir askerin, ufacık bir anda, sözgelimi gözlerini bir saniye kırptığı bir anda bile hareketi anlamlı kılacak yöndedir. Mustafa Kemal’in ağzından çıkan cümleler, Mehmetçiğin yüreğinde hep taşıdığı ve taşıyacağı sihrin tozunu kaldırmıştır. Ölümle rabıtanın, Allah ile kurulan dolaysız bir köprünün ilk adımı olacağı düşüncesine, bir de Peygamberlikten sonra en yüksek mertebeye sahip olacağı hissi eklenince zafer kaçınılmaz olmuştur. Beni çok etkileyen bir hikâyeyi anlatmak istiyorum sana; Yarbay Hasan Bey’i! Savaş esnasında bir Fransız askerine, ölü olduğunu sanıp yanaşan ve yüzünü çevirmek isteyen Yarbay Hasan Bey, maalesef Fransız’ın hançerine gafil avlanmıştır. Bunu gören diğer Mehmetçikler Fransız’ın işini gördükten sonra duygulanarak Yarbay Hasan Bey’in etrafında toplanmış ve bir imam Kuran okumaya başlamıştır. Yarbay Hasan Bey, “Allah şahidimdir, Fransız askerine kötü bir niyetle yanaşmadım!” diyerek imamdan “La havle ve la kuvvete…” yi 33 kez okumasını istemiş ve imamla beraber tekrar etmiştir. Sonra “Beni ayağa kaldırın!” diye bir emir veren Yarbay’ı iki asker koltuk altlarına girerek ayağı kaldırdığında, Yarbay Hasan Bey ileriye doğru gülümseyerek bakmış ve şu sözleri sarf edip Allah’ın rahmetine kavuşmuştur: “NİYE ZAHMET BUYURDUNUZ YA RESULALLAH!?”.