BENİ KENDİNLE MEŞGÛL EYLE

Râbia-i Adviyye hazretleri "rahmetullahi aleyha",
çok oruç tutardı. Bir defâsında bir hafta hiç yiyecek bulamadı.
Sekizinci gece açlığı iyice şiddetlendi. Nefsine eziyet ettiğini düşünürken
birisi kapıyı çaldı. Bir tabak yemek getirdi, o da yemeği alıp, yere koydu. Mum
getirmeğe gitti, gelince bir kedinin yemeğini dökmüş olduğunu gördü. Su
bardağını almaya gitti. Mum söndü. Su içmek isterken bardak düşüp kırıldı. O da;
“Yâ Rabbî! Bu zavallı kulunu imtihan ediyorsun, fakat âcizliğimden
sabredemiyorum.” diyerek bir âh çekti. Bu âhtan neredeyse ev yanacaktı. Bir ses
duyuldu: “Ey Râbia, istersen dünyâ nîmetlerini üstüne saçayım. İstersen,
üzerindeki dert ve belâları kaldırayım. Fakat bu dertler, belâlar ile dünyâ bir
arada bulunmaz.” Bu sözü işitince; “Yâ Rabbî! Beni kendinle meşgûl eyle
ve senden alıkoyacak işlere bulaştırma.” diye duâ etti. Bundan sonra dünyâ
zevklerinden öyle kesildi ki; kıldığı namazı; ”Bu benim son namazımdır.” diye
huşû ile kılar, hep Allahü teâlâ ile meşgûl olurdu. Hattâ birisi gelip kendisini
Allahü teâlâ ile meşgûliyetten alıkoyar korkusuyla; “Yâ Rabbî! Beni kendinle
meşgûl eyle de, kimse senden alıkoymasın.” diye duâ ederdi.