Beni kendine küstürme. Bunu yaparsan ben Polyanna ile kapı komşusu olurum. Evimden memnunum. Bunu ikimize yapma…!!
Kaynak : yorumla.net - Bana söz verme sevgili tutmayacaksan
Gözüme piramitler gibi görünürdü aşkımız… Sarsılmaz… Büyük… Güzel… Öyle sanardım. Öyle olması işime gelirdi. Biz üzerinde tartışma yapılamayacak kadar çok severdik.

Ben inanırdım….

Yağan her kar parçası misali aşkın değişik şekilleri vücut bulurdu. Sorardın ya :

- Diş fırçanı aldın mı? Tarağını aldın mı?
- Evet, hepsi tam…

Tam kapıdan çıkarken ben bir saniye derdim. Yine ne unuttun diye sitem ederdin. Unutan ben değilim sevgili… Sensin… Seni ne kadar çok sevdiğimi unutmuşsun. Hatırlatmaya geldim…

Anahtar deliğine ne zaman yanlış anahtarlar denemeye başladın? Ne zamandır kendine yakışmayan cümleler kurar oldun? Hem de devrik cümleler. Yapısı da devrik… Anlamı da devrik… Yapma, zorlama….!!

Beni küstürme…!!

Bilesin ki ben küsersem vebalini alırsın adaklarımın. Üzerine alırsın taşıyamayacaklarını… Bu bazen hayallerimdir bazen de çocukluğum… Özellikle çocukluğum çok ağır gelir, kaldıramayabilirsin…. Yirmiüç yaşında çocuk olmak mucize gibidir. Suçlusu sen olma…

Uyarıyorum….!!

Biz kalem açacaklarına para vermek yerine onları bıçakla sivrilttik. İyi mi ettik..? Bilemiyorum…

Ya sen….. Sen biliyor musun…?

Dokuz taş oyununda yenildik sizin takıma. Ve takım arkadaşın.. Nasıl sarıldınız öyle…? Gözlerimin kör olmasını diledim. Yerin dibine geçmek istedim. Benim sevgilimdin sen… Bi daha hep aynı takımda oynamaya söz verdin. Bu bana verdiğin ilk söz müydü? Hatırlamıyorum… - ve tutmadığın-

Bana söz verme sevgili tutmayacaksan. Ya da gitme… Eğer geri döneceksen.
Ya ebediyen çık dünyamdan adını da andırma bi daha… Ya da “gitmek” diye bir eylemi yüklem etme cümlelerimize….


alıntıdır