Sevgili Dostum,

Kübist sanatın öncüsü ve başlatıcısı olan Paul Cezanne’ın da fevkalade tespit ettiği üzere: “Görünen, göreni içerir”. Yani karşımıza aldığımız, algımıza ve yüreğimize hitap eden her şeyin, evvela kendimize müteallik bir veri olduğunu anlamamız gerekli. Bu minvalde; gerek sanatın, gerekse ismine sanat demediğimiz ve fakat her an sanata dönüştürebileceğimiz her şeyin karşısındaki duruşumuz kendimizden alacağımız haberler içindir. Anlayış, kendimizi anlamamız yönündedir. Bağışla(n)mak, yine kendimizi bağışlamamızla söze konu olabilir. Kendini sevmeyen birinin, başkasını sevmesi mümkün değildir. Ve en nihayetinde kendini bilmeyen birinin, bir başka şeyi bilmesine şahit olmamız güç.

Dostum, iletişimin ve iletkenliğin sosyal bir patoloji haline geldiği bu çağda, insanın insana raptolduğu özün bir tüketim çevresi etrafında değerlendirildiğinin ayırtına varıyoruz. Düşününce; çoğu ilişkinin bir çıkar meselesi haline dönüştüğünü görmemiz, rabıtaya aşırı anlamlar yükleyerek öz ile biçimin arasında uçurumlar kurmamız ve bu sayede amelimiz ile niyetimizin yer değiştirecek mecralara sürüklemesi bizi; kendimizle küslüğümüzün müzmin bir emaresidir. Yani bütün bu şahit olduğumuz makûsluklar; bizatihi bizim sahip olduğumuz makûsluklardır. Gördüklerimizin bizi içermemesi hiç mümkün mü sevgili dostum? Bakar bakmaz bir anlayış eklemiyor muyuz ona, kendimizden!?

Mevlana’nın Mesnevi’de bahsettiği bir hikâye geliyor aklıma:

“Halife, Leyla’ya dedi ki:

‘- Sen o musun ki, Mecnun senin aşkından perişan oldu ve kendini kaybetti. / Sen başka güzellerden daha güzel değilsin.’

Leyla:

‘- Sus, çünkü sen Mecnun değilsin!’ diye cevap verdi.” (407-408)

Evet sevgili dostum, Leyla’yı görmemiz için evvela bir Mecnun içermemiz gerekiyor. Gördüğümüzde Leyla var ise, bu bir Leyla içerdiğimiz manasına da gelebilir pek ala! Etrafımıza baktığımızda, gördüklerimiz, bize muhakkak önceden bahşedilmiş bir bilginin kalıntılarıdır. Kalıntıları diyorum çünkü, üzülerek ifade ederim ki sevgili dostum, unutuyoruz yahut çoktan unuttuk bile. Zaten bütün meselemiz de şu an bu; hatırlamak! Kalubela’da yan yana durduğumuz ve rabbimize yemin verdiğimiz o yeri hatırlamamız pek mümkün gözükmüyor ise de, sarkıtılan iplere tutunarak, yani gayret ederek hatırlayacağımız şeyler var!

Siyaset tarihinin o kanlı ve muhteris dehlizlerine dalınca, ihanetin ve intikamın yankılandığı duvarlarda hep şu neticeye varıldığını görüyoruz: “İnsan insanın kurdudur!”. Hâlbuki sevgili dostum, ben bugün, çok büyük bir şairin içimizdeki güzelliği ortaya çıkarırcasına sarf ettiği bilgelikle dolu bir başka söz ile veda edeceğim sana. İsmet Özel’in bir Müslüman’a yakışır şekilde ifade ettiği gibi: “İnsan, insanın ümididir!” sevgili dostum. Sana bakınca ortaya çıkardığım umudumu işte bu yüzden, bu yüzden kendime ait kılıyorum! Allah yar ve yardımcın olsun, “kendine” çok iyi bak!