Sevgili Dostum,

Herhangi bir şeyin tesadüfen gerçekleştiğine kanaat getirdiğimiz vakit, o şeyin anlamını boşaltmaya “cüret” ettiğimizi ve bütün alemde tek bir şeyin dahi anlamsız yaratılmamış olmasına binaen feci bir hataya düşeceğimizi bilesin. Cüzi bir idrak ve irade ile yöneldiğimiz her şeyin, algı ve seçim hanemizde yansıyan biçimleriyle mutlak bir anlamın yolunu tuttuğundan şüphe edersek eğer, kendi inancımızla ilgili bir şüpheyi de barındırıyoruz demektir. Modern düşüncenin kastı şimdi tam olarak bu! Anlam kalabalığı içerisinde eşya yığınları ile karşıladığı insanları birer tasarı haline dönüştürmeden evvel, anlamların içerisini boşaltmak! Ve bu da yetmiyormuş gibi; teknoloji çağının süratli insanları olan bizlere bir kaos sanrısı armağan ederek, ne yapacağını bilemeyen, panik reflekslere sahip bir tür yaratmaya çalışmak. Oysa sevgili dostum, yaratmanın yalnız Allah’a mahsus olduğunu adımız gibi bilmemiz bir yana dursun, şimdi milyonlarca keferenin yediği bu zokayı, başı derde girdiğinde ilk iş olarak duaya başvuran biz inançlı insanlara yedirmeleri çok güç! Ama yine de boğazımıza kadar sokulan eşyanın, nefsimize sunacakları yüzünden biz de bir yavaşlatma etkisi meydana getirmesi muhtemeldir. Bunun için tehlikeyi önceden sezmek ve ona göre davranmak adına, ismine ister burjuvazi diyelim, ister kapitalist düzen; zihnimiz için tasarlanan sahraları en kısa zamanda bir iletişim noksanlığına çevirerek “kopuş”u amaçlayan bu cephenin, tam karşımızda olduğunu iyi bilmemiz gerektir! Bu sayede ona göre mevzilenmemiz ve bir karşı saldırı planlamamız kolaylaşacaktır.

Aydınlar, türlü diyalektik yöntemlerle dünyanın üstesinden gelmeye çabalayan feylesofları dillerinden düşürmeyerek yaratılış hikâyelerine yeni yollar devşiredursunlar, dünyanın sarsak bir netice ile döndüğü bu zamanda kimsenin salt bilgi ile tam bir aydınlanma yaşadığını söylemek mümkün değil. Artık onlar devrin statükocuları ve yeni diktatörleri olarak çeşitli şablonlar hazırlamaktan ve bu şablonların içerisine konuşlandıracakları formülleri tekrar tekrar kontrol etmekten öte konuşlandıramayacağımız endüstri oyuncaklarıdırlar. Ama sevgili dostum, bu sözümona aydın kalabalığı haricinde öyle ışıklar da var ki; seneler önce söyledikleri sonrasını da önüne katarak sanki bütün zamanlara hitap ediyor. Elbet bunu aynı zamanda, en büyük mucizesi olarak da biliyoruz kutsal kitabımızın. Lakin sadece o ışık dolu ayetler mi bütün zamanlara aydınlık saçan? Ya bu ayetleri “hallemiş” dervişler, evliyalar, mütefekkirler? Evet dostum, onların da sözleri ışık saçıyor ve kaynakları Kuran olduğu için onların da sözleri bütün zamanları kapsıyor. Peki ya söyledikleri ile bize bu kitapta yazan doğruluğu, güzelliği, dürüstlüğü ve buna mukabil yolları anıştıran bir bazı ecnebiler? Onları da atlamamak gerekiyor dostum, her ne kadar beslendikleri kaynağın ismini bilmiyorlar ise de iyice hissetmiş olmalılar! Kabul etmemişlerse de, reddettiklerini de söylememiz güç!

Velhasıl sevgili dostum, varsın batı özgürlük şarkıları tutturadursun, biz, Mansur’un da dediği gibi zaten “rabbimizin mahkûmlarıyız!”. Dolayısı ile bir özgürlük şarkısı tutturmak yerine, yüreklerimizi zihnimizle beraber aydınlatacak olan yolları aramak bizim için daha yerinde bir tutum olacaktır. Bunun için aydınlarımızı iyi seçmeli, anlamın peşindeki sergüzeştimizi iyi kavramış bulunmalıyız. Sakın şunu unutayım deme dostum; tesadüf diye bir şey yoktur! Her şey Allah’ın “ol” demesiyle vaki oluyor. Ve sebebi, diyalektik bir batakta sorgulayacağımıza, durup yüreklerimize kulak vermemiz yeğdir. Böylece aklın katılığı yüreğin sıcağında eriyebilecektir. Seni; çavlan bir nehir gibi akan yüreğine, durağan ve zaman zaman dalgalanıp aşkın güzellikler oluşturan bir göl gibi kapanık olan aklına emanet ediyorum. İyi ki varsın!