Vallahi namazda öyle bir sûreye başlamıştım ki, manasının derinliğinden kendimi alıp da yaralanmamı düşünemedim!

Hatta demiş, üçüncü okta da namazı bitiremeyecektim; ama bu oklarla ölür de Resulüllah' ın nöbetini ihmal etmiş olurum diye korktum da onun için namazı bitirip sana haber ettim!

İşte sahabe budur.

İsterseniz sözü burada kesip Bediüzzaman gibi bir büyük mütefekkirin yorumuna kısaca bir göz atalım.

Diyor ki:

Bir zaman kalbime geldi ki, niçin Muhyiddin-i Arabi gibi harika zatlar sahabelere yetişemiyorlar?

Sonra namaz içinde sübhane Rabbiye' l-âlâ derken şu kelimenin manası inkişaf edip açıldı, bir parça hakikati göründü. Dedim ki, keşke bir tek namaza bu kelime gibi muvaffak olsaydım, bir sene ibadetten daha iyi idi. Namazdan sonra anladım ki, sahabelerin ibadetteki derecelerine erişilemediğine bir işarettir bu...

Demek, okudukları ayetin manalarına o kadar nüfuz edip derinleşiyorlar ki o anda vücutlarına saplanan okların verdiği acıyı hissetmiyor, belki de öbür âlemin temaşasına dalıp gidiyorlar.

Bu konuda mühim bir ikaz:

Sakın benim gibi avamdan birinin namazı nere, onların namazı nere demeyesin. Senin namazının içinde de onların kudsiyet ve makbuliyetinden bir öz, çekirdek mevcuttur.