Hastane odasında  yatalak iki hasta .Biri pencere kenarında,diğeri uzakta kapıya yakın yatmaktalar.Pencere kenarındaki hasta,başını ancak dışarı çevirebilecek mecaldedir.Ve oda arkadaşını hoşnut etmek için gördüklerini her gün tatlı tatlı anlatır...

    -Bugün her taraf yemyeşil.Erikler çiçek açmış.Hele serçeler ne kadar da sevimli...Erik ağacının dallarında cıvıldaşıp duruyorlar...Havada damla bulut yok .Küçücük çocuklar okuldan dönüyor...Hey gidi yaramazlar,n sevimli şeyler yarabbi..

     Günler bu minval üzre geçmekte ve pencere kenarındaki hasta hergün yeni ve iç açıcı şeyler anlatmaktadır.

   ...derken,bir gece,pencere kenarındaki hasta kendisine yeni bir kriz geleceğini hisseder ilaca davranır.İlaç kutusu yere düşmüştür.Uzanması imkansızdır ve mutlaka ilaç alması lazımdır.Kapıya yakın olan hastaya güç halle hırıltılar içinde seslenir:

   -Dostum...İlacım yere düştü...Alamıyorum...Neolur senin ilacı atıver...Atıver...Uyanıksın biliyorum...Ne olur...Ne olur...

Kapıya yakın hasta duymazlıktan gelir.İstese,ilacı bal gibi atabilecektir.Ama yapmaz bunu.Bekler...İnleyen hasta az sonra can vermiştir.

   Sabah olur.Doktorlar gelirler.Ölmüş hastasının yatağı boşaltılır.Öbür hasta,aylardır hasretini çektiği pencere kenarına götürülür.Hastanın gözleri gülmektedir.Yeni yerine yatırılır.

   Odada yanlız kalınca sevinç içinde pencereye bakar...Bakar ama,hiç bir şet göremez.Çünkü ,pencerenin öte tarafında yıllar önce örülmüş kapkara bir duvar vardır...

  Şimdi, asıl ölen kim?Düşünün bakalım...