Enes B. Malik anlatıyor: “Efendimiz (sav)’i ve oğlu İbrahim’i gördüm. Babasının önündeydi ve son nefesini vermek üzereydi. Allah Resulü’nün gözlerinden yaşlar boşanmaya başladı. Abdurrahman bin Avf biraz da hayretler içinde:

- Ya Rasulallah! Siz de mi ölen bir çocuğun arkasından ağlıyorsunuz. ( Halbuki siz, bizi bundan men etmiştiniz) diye sorunca Efendimiz (sav), mahzun bir halde şöyle cevap verdi:

- Bu, Allah’ın rahmetinin bir eseridir. Acımayana acınmaz. Biz insanlarış avaz avaz bağırmaktan, isyan etmekten men ediyoruz. Göz yaşarır, gönül hüzünlenir; ama biz Rabbimizin hoşnut olmayacağı bir şey söylemeyiz.”